Wyspa Giżycka

Geografia

Wyspa Giżycka — zachodnia część Giżycka o powierzchni ok. 326 hektarów, której granice wyznaczają akweny wodne: trzy jeziora i trzy kanały.

Południowy wschód: brzeg jeziora Niegocin (ponad 2 km)
Północny wschód: Kanał Łuczański (2,13 km) — łączy Niegocin i Kisajno
Północny zachód: brzeg jeziora Kisajno (ok. 1,84 km), wchodzącego w skład Mamr
Zachód: Kanał Piękna Góra (250 m) i brzeg jeziora Tajty (ok. 680 m)
Południe: Kanał Niegociński (1,20 km) — łączy Tajty i Niegocin

Na obszarze znajdują się jeziora: Popówka Mała (3,20 ha) oraz Popówka Wielka (5,60 ha).

8 przepraw mostowych: 4 na Kanale Łuczańskim (w tym zabytkowy most obrotowy), 2 na Kanale Niegocińskim, 1 na Kanale Piękna Góra, kładka na Kanale Łuczańskim.

We wschodniej części: atrakcyjne zabytki (most obrotowy XIX w., zamek krzyżacki/hotel, Twierdza Boyen), osiedla, tereny sportowe, koszary 15. Brygady Zmechanizowanej. Na północy: ośrodki wypoczynkowe, COS — Ośrodek Przygotowań Olimpijskich.

Przez wyspę prowadzi Droga Świętego Jakuba (Camino Polaco) oraz lokalny szlak św. Brunona.

Dzieje Wyspy Giżyckiej

Najstarszy ślad bytowania ludzkiego nad Wielkimi Jeziorami — poroże renifera 15–14 tys. lat p.n.e.

11 stanowisk archeologicznych — 8 grodzisk i osad, 2 cmentarzyska, pochówek ofiar najazdu tatarskiego z 1657 r.

~1285 r. — pierwsza krzyżacka strażnica. 1335–1341 — zamek prokuratorski. 1612 — zamek Lötzen daje nazwę miastu.

1764–1765 — przekopano kanały, tworząc wyspę.

1844–1859 — budowa Twierdzy Boyen. W sierpniu 1914 — obrona przed armią rosyjską. Podczas II wojny — obóz Abwehry "Fremde Heere Ost" (m.in. gen. Własow).

Około 40% obszaru wpisane do rejestru zabytków.